Wypłaty zaliczek na poczet zysku wspólnikom spółki komandytowej w trakcie roku budzą wiele pytań praktycznych, zwłaszcza po objęciu tych spółek podatkiem CIT. W ostatnich latach Naczelny Sąd Administracyjny wydał kilka istotnych wyroków (II FSK 2048/18, II FSK 1059/22, II FSK 1196/22), które rzucają światło na obowiązki podatkowe związane z takimi wypłatami.
Kluczowym wnioskiem płynącym z tych orzeczeń jest to, że w momencie wypłaty zaliczek na poczet zysku przez spółkę komandytową nie powstaje zobowiązanie podatkowe. NSA w przywołanych wyrokach jednoznacznie wskazał, że zaliczka nie stanowi definitywnego przychodu w rozumieniu ustawy o PIT, a tym samym nie rodzi obowiązku poboru zaliczki na podatek przez spółkę. Obowiązek rozliczenia podatku następuje w momencie ustalenia faktycznego zysku po zakończeniu roku obrotowego tj. po złożeniu deklaracji CIT-8.
Sąd podkreślił również, że mechanizm odliczenia CIT przez komplementariusza (art. 30a ust. 6b ustawy o PIT) może być zastosowany wyłącznie do wypłat zysku po zakończeniu roku podatkowego, gdy znana jest wysokość CIT zapłaconego przez spółkę.
Orzecznictwo NSA potwierdza, że w modelu spółki komandytowej kluczowe jest rozróżnienie między zaliczką a definitywnym zyskiem – zarówno dla celów podatkowych, jak i organizacyjnych.
Jednocześnie warto zadbać o odpowiednią dokumentację księgową i wewnętrzne procedury, aby uniknąć ryzyk związanych z błędną kwalifikacją wypłat.
Na koniec należy również zwrócić uwagę na odmienne podejście organów skarbowych do powyższej kwestii pomimo utrwalonej linii orzeczniczej. Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wypłata zaliczki na rzecz komplementariusza jest opodatkowana i nie może korzystać z mechanizmu odliczenia na etapie wypłaty tej zaliczki. Następnie zdaniem KIS komplementariusz ma prawo po zakończeniu roku (po złożeniu przez spółkę komandytową rocznego zeznania CIT-8) skorzystać ze wspomnianego odliczenia i wystąpić o zwrot nadpłaty podatku.
W przedmiotowej sprawie niestety należy przyjąć, ze urzędy skarbowe będą prezentowały stanowisko zgodne ze stanowiskiem KIS, a nie z utrwaloną linią orzeczniczą, co może prowadzić do sporów w tym zakresie.
